Wpływ spożycia wody Zywa na odpowiedź zapalną po wysiłku fizycznym

Intensywny wysiłek fizyczny jest dla organizmu korzystny, ale jednocześnie stanowi krótkotrwałe obciążenie. Podczas ciężkiego treningu mięśnie zużywają dużo tlenu, wzrasta produkcja reaktywnych form tlenu, a organizm uruchamia procesy zapalne. Naukowcy sprawdzili, czy regularne picie tzw. wody alkaliczno-redukcyjnej może zmieniać tę reakcję.

Badanie przeprowadzili naukowcy z Uniwersytetu Medycznego Śląskiego oraz Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki w Katowicach. Wyniki opublikowano w czasopiśmie Nutrients w 2026 roku.

Dlaczego analizowano IL-6 i MDA?

Badacze skupili się na dwóch wskaźnikach oznaczanych we krwi:

Interleukina-6, czyli IL-6, jest białkiem uczestniczącym w komunikacji między mięśniami a innymi narządami. Po intensywnym wysiłku jej poziom często wzrasta. Nie oznacza to automatycznie choroby - IL-6 pełni również normalne funkcje związane z regulacją energii i adaptacją do treningu. Jej silny lub długotrwały wzrost może jednak wskazywać na większą reakcję zapalną.

Malondialdehyd, czyli MDA powstaje między innymi podczas utleniania tłuszczów w błonach komórkowych. Wykorzystuje się go jako pośredni wskaźnik stresu oksydacyjnego, czyli sytuacji, w której powstaje więcej reaktywnych form tlenu, niż organizm może skutecznie zneutralizować.

Można to porównać do samochodu pracującego na bardzo wysokich obrotach: silnik wykonuje swoją pracę, ale jednocześnie wytwarza więcej ciepła i produktów ubocznych. Podobnie organizm podczas intensywnego wysiłku musi radzić sobie z większą produkcją reaktywnych cząsteczek i przejściową aktywacją procesów zapalnych.

Jak przeprowadzono badanie?

W badaniu uczestniczyło 40 zdrowych, aktywnych fizycznie osób - 20 kobiet i 20 mężczyzn. Każda z nich trenowała co najmniej trzy razy w tygodniu. Uczestników losowo podzielono na dwie grupy: 20 osób przez osiem tygodni piło wodę redoks; 20 osób piło zwykłą wodę, stanowiącą grupę kontrolną.

Badana woda miała podwyższone pH, wynoszące około 9,2–9,4. Jej potencjał oksydacyjno-redukcyjny, czyli ORP, mieścił się w zakresie od około −160 do −135 mV, całkowita zawartość rozpuszczonych substancji wynosiła 120–155 mg/l. Autorzy określili ją jako wodę alkaliczną wzbogaconą w wodór. Została ona wytworzona za pomocą urządzenia Zywa One.

Po ośmiu tygodniach uczestnicy wykonali maksymalny, stopniowany test wysiłkowy na bieżni. Próbki krwi pobrano przed rozpoczęciem testu oraz bezpośrednio po jego zakończeniu. Następnie oznaczono w nich stężenie IL-6 i MDA oraz wybrane parametry morfologiczne i krzepnięcia.

Co zaobserwowano?

Najbardziej wyraźną różnicę zaobserwowano w przypadku IL-6. W grupie pijącej wodę redoks średnie stężenie IL-6 po wysiłku zmniejszyło się o około 3,35 pg/ml. W grupie kontrolnej, pijącej zwykłą wodę, wzrosło natomiast średnio o około 6,24 pg/ml. Różnica między tymi reakcjami była duża i statystycznie istotna.

W praktyce oznacza to, że po takim samym wysiłku osoby pijące wodę redoks miały odmienny wzorzec zmian IL-6 niż osoby z grupy kontrolnej. W przypadku MDA obraz był mniej jednoznaczny: w grupie wody redoks jego poziom pozostał względnie stabilny; w grupie kontrolnej zaobserwowano wzrost. Po uwzględnieniu wartości początkowych różnica nie potwierdziła jednak jednoznacznie działania wody. Dlatego wynik dotyczący MDA można uznać za interesującą obserwację, ale nie za mocny dowód na ograniczenie stresu oksydacyjnego przez badaną wodę.

Co to może oznaczać?

Autorzy sugerują, że właściwości redukcyjne wody mogły wpływać na sposób, w jaki organizm reagował na intensywny wysiłek. Możliwym wyjaśnieniem jest oddziaływanie na procesy związane z reaktywnymi formami tlenu i na szlaki regulujące stan zapalny. Trzeba jednak podkreślić, że w badaniu nie mierzono bezpośrednio wszystkich elementów takiego mechanizmu. Nie oznaczano między innymi pełnej aktywności antyoksydacyjnej organizmu, rzeczywistej dynamiki reaktywnych form tlenu ani aktywności poszczególnych szlaków komórkowych. Mechanistyczne wyjaśnienia pozostają więc hipotezą, a nie bezpośrednio udowodnionym faktem.

Czy woda była bezpieczna?

W ciągu ośmiu tygodni nie zaobserwowano niekorzystnych zmian w większości analizowanych parametrów krwi ani w układzie krzepnięcia. Liczba leukocytów, neutrofili i limfocytów oraz wskaźniki krzepnięcia pozostały zasadniczo stabilne w obu grupach. W grupie pijącej wodę redoks odnotowano niewielkie zmniejszenie hematokrytu, czyli udziału objętościowego krwinek czerwonych we krwi. Zmiana ta nie przełożyła się jednak na ogólny obraz zaburzeń krzepnięcia lub składu krwi.

Wnioski

Badanie sugeruje, że ośmiotygodniowe spożywanie wody redoks mogło wiązać się z odmienną reakcją IL-6 na intensywny wysiłek. Jest to wynik interesujący, ale nie powinien być przedstawiany jako ostateczny dowód, że woda redoks działa przeciwzapalnie lub poprawia regenerację. W badanej grupie osób aktywnych fizycznie picie wody redoks wiązało się z niższym poziomem IL-6 bezpośrednio po wysiłku w porównaniu ze zwykłą wodą. Wynik dotyczący MDA był mniej przekonujący, a nierówne wartości początkowe IL-6 ograniczają możliwość wyciągnięcia pewnych wniosków przyczynowych.